مشتری النگوی قدیمی می‌آورد و سرویس نو می‌برد. این معامله در واقع دو معامله است: یک خرید از مشتری و یک فروش به او. اگر فقط «مابه‌التفاوت» نوشته شود، آخر ماه موجودی طلا با دفتر نمی‌خواند.
پنج قدم
- وزن کل را جلوی چشم مشتری بکشید.
- وزن سنگ و هر چیز غیرطلا را جدا کنید.
- عیار را با عیارسنج یا انگ معتبر مشخص کنید.
- نرخ خرید را به کار ببرید، نه نرخ فروش. این دو معمولاً با هم فرق دارند.
- کسر ذوب را، اگر گالری شما دارد، جدا و روشن نشان دهید.
- وزن خالص
- ۷٫۵۰۰ گرم
- ارزش طلا
- ۷۳٬۵۰۰٬۰۰۰ تومان
- کسر ذوب
- ۱٬۴۷۰٬۰۰۰ تومان
- قابل احتساب برای مشتری
- ۷۲٬۰۳۰٬۰۰۰ تومان
در دفتر چه باید بیفتد؟
- موجودی طلای گالری به اندازهٔ طلای خالص دریافتی بالا می‌رود و به اندازهٔ قطعهٔ فروخته‌شده پایین می‌آید.
- در حساب تومان، ارزش طلای کهنه مثل یک روش پرداخت از مبلغ فاکتور کم می‌شود و فقط مانده با نقد یا کارت گرفته می‌شود.
چرا این تفکیک مهم است؟ چون سود ظاهری تومان می‌تواند کاهش موجودی طلا را پنهان کند. این موضوع را در مطلب دو دفتر تومان و طلا با عدد نشان داده‌ایم.
به مشتری چه نشان دهیم؟
وزن، سنگ، عیار، نرخ خرید و کسر ذوب را جدا بگویید. بیشتر بحث‌های سر تعویض از این می‌آید که مشتری فقط یک عدد نهایی می‌بیند و نمی‌داند کدام جزء باعثش شده است.
در صندوق ترازو، طلای کهنه یکی از روش‌های پرداخت است: وزن و عیار را می‌زنید، ارزش آن حساب می‌شود و باقی مبلغ روی روش بعدی می‌نشیند.